Citas

-"Toda convicción és una cárcel" (Nietzsche)

-"El hombre no sabe de lo que és capaz hasta que lo intenta" (Charles Dickens)

-"Hay dos tipos de personas: los buenos y los malos. Los buenos duermen bien, pero los malos parece que se lo pasan mejor cuando están despiertos." (Woody Allen)

-"L'home és un déu quan somia i un captaire quan reflexiona" (F. Hölderlin)

- "No creo en una vida más allá, pero, por si acaso, me he cambiado de ropa interior." (W.Allen)

Me gustaría hacer esto un poco de todos, así que si alguien quiere, que deje un comentario en el último post con alguna cita y la pondré aqui.

dijous 23 d’abril de 2009

St. Jordi

Penso que res no és en
va; que rés d’allò que
dic ni d’allò que faig no
es perd, si en el joc
arrisco tot el que tinc,
sense temor a perdre.
M. M. i Pol

Bien, hoy diada de St. Jordi, no quedaba otra que poner un buen poema... Esta vez me lo ha enseñado Xavi... Y bueno, que está guai >.<

dimarts 21 d’abril de 2009

¿Por qué tienes nombre tú,
día, miércoles?
¿Por qué tienes nombre tú,
tiempo, otoño?
Alegría, pena, siempre
¿por qué tenéis nombre, amor?
Si tú no tuvieras nombre
yo no sabría qué era,
ni cómo, ni cuando. Nada
¿Sabe el mar como se llama,
que es el mar? ¿Saben los vientos
sus apellidos, del Sur
y del Norte, por encima
del puro soplo que son?
Si tú no tuvieras nombre,
todo sería primero,
inicial, todo inventado
por mí,
intacto hasta el beso mío.
Gozo, amor: delicia lenta
de gozar, de amar, sin nombre
. Nombre: ¡qué puñal clavado
en medio de un pecho cándido
que sería nuestro siempre
si no fuese por su nombre!

Como siempre, Salinas no falla >.<

dimecres 15 d’abril de 2009

Extremoduro

mucha gente cree que puedes ser feliz solo con dinero.

mucha gente cree que porque tocan rock no tienen sentido, que hacen "ruido"

la gente no cree que tenga sentido, o la gente no le encuentra el sentido.

la gente ... es tonta...



La vereda de la puerta de atrás



Si no fuera porque hice colocado
el camino de tu espera
me habría desconectado;
condenado
a mirarte desde fuera
y dejar que te tocara el sol.

Y si fuera
mi vida una escalera
me la he pasado entera
buscando el siguiente escalón,
convencido
que estás en el tejado
esperando a ver si llego yo.

Y dejar de lado la vereda de la puerta de atrás
por donde te vi marchar
como una regadera que la hierba hace que vuelva a brotar
y ahora es todo campo ya.

Sus soldados
son flores de madera
y mi ejército no tiene
bandera, es sólo un corazón
condenado
a vivir entre maleza
sembrando flores de algodón.

Si me espera
la muerte traicionera
y antes de repartirme
del todo, me veo en un cajón,
que me entierren
con la picha por fuera
pa que se la coma un ratón.

Y muere a todas horas gente dentro de mi televisor ;
quiero oír alguna canción
que no hable de sandeces y que diga que no sobra el amor
y que empiece en sí y no en no.

Y dejar de lado la vereda de la puerta de atrás
por donde te vi marchar
como una regadera que la hierba hace que vuelva a brotar
y ahora es todo campo ya.

Dices que a veces no comprendes qué dice mi voz .
-¿Cómo quieres que esté dentro de tu ombligo?-
Si entre los dedos se me escapa volando una flor
y ella solita va marcando el camino.

Dices que a veces no comprendes qué dice mi voz
¿Cómo quieres que yo sepa lo que digo?
Si entre los dedos se me escapa volando una flor
y yo la dejo que me marque el camino.


na na nanaaa...


id al youtube, descargadla, o lo k sea, y escuchad..

Walt Whitman

SONG OF MYSELF

I celebrate myself, and sing myself,

And what I assume you shall assume,

For every atom belonging to me as good belongs to you.

DEL CANTO DE MÍ MISMO

Me celebro y me canto,

Lo que me atribuyo también quiero que os lo atribuyáis,

Pues cada átomo mío también puede ser de vosotros, y lo será.

(Traducción de Armando Vasseur)



Walt Whitman, todo, todo ...

Muerte y resurrección.


Dios creó el mundo en 6 días y al septimo descansó. Yo dejé de postear en el blog el 28 de enero y ahora, 77 días después aquí estoy. Este paralelismo con Dios puede parecer síndrome de megalomanía, pero los que piensen esto no se percatan de un hecho fundamental en la existencia de cada individuo: nosotros somos Dios, creador y destructor. Esta afirmación no es un hecho, com acabo de decir (perdón jeje), es una visión de futuro. Nietzsche nos acercó a ella cuando afirmó que Dios había muerto... Lo que también dijo que sus coetanios no lo podrían aceptar aún, ya que el cadáver del difunto aún estaba calentito jeje. Ahora, pero, es diferente Dios ha muerto y su cadáver empieza a apestar, por eso, necesitamos algo que nos guíe o que nos construya. La inmensa mayoría se deja guiar por el nuevo pastor de nuestro gran rebaño: "La masa" (que no es un superhéroe americano >.<). Pero yo decidí (hace dos días) que voy a ser mi proio inventor, el creador y destructor de lo qeu a partir de hoy será mi existencia... MI EXISTENCIA, de nadie más. Por supuesto, no aceptaré una existencia sin el condicionamento social que producen en mi ciertas personas.
Por todo esto, me proclamo Dios de mi vida, Dios renacido de las cenicas de un "colapso de infromación" jejeje.

Amigos, a los que estéis interesados, bienvenidos a una sociedad politeísta jajajaja >.< !

PS: mi cita a Nietzsche no está basada en el conocimiento completo... I'm sorry plomaitina people jiji.
PPS(no sé si existe esto): esto es lo que quería expresar con lo del texto "Raison d'etre"